สวัสดีครับ
จริงๆ ผมลืมเรื่องบล็อคหัวข้อนี้ไปนานแล้วนะ (ขอโทษเรนซ์กับนัทด้วยครับ =[]=)
ถ้าไม่บังเอิญเกิดเหตุเสียก่อน
โอว มันช่างน่าสะพรึงกลัวมากเลยซาร่าห์ =A=!!
ผมไม่อยากยอมรับหรอกนะ ว่าผมเกลียด กลัว ขยะแขยงมันแค่ไหน - -"
ไอ้สิ่งมีชีวิตล้านปีที่น่าจะสาปสูญไปพร้อมๆกับไดโนเสาร์ และวันพระเจ้าล้างโลก
ปีเตอร์
กูเกลียดมึง ไอ้ชื่อเท่! =A=
มีใครคิดเหมือนผมบ้างมั้ย
ว่าเรียกมันแบบนี้แล้วตะหงิดๆ
ให้ความรู้สึกเหมือนชื่อของเฟรดดี้กับเจสัน
กลับเข้าเรื่อง
หลังจากจองล้างจองผลาญกันมาเนิ่นนาน
มันตามล้างแค้นผมมาหลายปี
จากที่ผมฆ่าล้างโคตรบรรพบุรุษมันมาก่อน
กรรมมันตามทันรึไงวะ
มันเริ่มตามรังควานผม
แล้วผมก็ไม่รู้ว่าผมเริ่มหนีมันตั้งแต่เมื่อไหร่
แล้วทำไมต้องหนีด้วยวะ
วุ้ย โมโห
เวลาเจอพี่ปีเตอร์เนี่ย เหมือนเวลาเจอคนที่แอบปิ๊ง
ต้องมีอันรู้สึกเหมือนทุกอณูในร่างกายหยุดทำงานไปชั่วขณะ
ใช่มะ =A=!!!
.......ต้องแอบดู จ้อง พินิจ มองอยู่ไกลๆ .......
(ชะว้าย มันอยู่นั่น - -!! ที่ขอบประตู!)
.......ว่ากำลังจะไปทางไหน ลักษณะภายนอกเป็นอย่างไร...........
(ตัวเต็มวัยเชียวมึง - -!!! ไซส์XXLนี่หว่า)
........พอเค้าหันมาทางเรา ต้องทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้..........
(อย่ามาทางนี้นะเว้ยสาดดดดด!!!)
.........พอคลาดสายตะจะรู้สึกเหมือนจุกในหน้าอก ...........
(มันหายไปอยู่มุมไหนแล้ววะ!!)
ใช่ เมื่อกี๊ ผมก็เจอเขาอยู่ที่ประตูห้องน้ำนั่นเอง
เดินผ่านหน้าโบกหนวดเย้ย ราวกับกำลังมาทวงหนี้
ผมเหรอ? ก็ทำฟอร์มหน้านิ่ง มองข้ามและเดินข้าม
แม้จะระทึกอยู่ในใจ
อย่าตามกูมานะเฟ้ย!!!
นี่ยังไม่เท่าไหร่
คงเป็นเคสเด็กๆที่ทุกคนเคยเจอมาแล้ว
แต่ก่อนหน้านี้ มีอยู่สองครั้ง ที่ช่างตราตรึงใจ
ครั้งหนึ่ง สมัยที่เตียงผมอยู่ติดกับผนัง
นอนๆจนชักจะเช้า กำลังฝันถึงฟิคตอนใหม่อย่างมีความสุข
เอ๊ะ อะไรคันๆ เคลื่อนผ่านหน้าไป
ส่ายหน้านิดๆ หันไปอีกทาง ว่าจะนอนต่อ มีความสุข
แล้วเพิ่งจะรู้สึกตะหงิดๆ เพราะมันรู้สึกตัวแล้ว นอนต่อไม่หลับ
พลิกตัวหันกลับไปทางเดิม
จะเอ๋
อะไรดำๆ แปะอยู่บนกำแพงน้า.....
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด =[]=!!!!!!!!!!!!
ไม่ได้ร้องออกมาหรอกครับ ร้องไม่ออก ขยับถอยหลังออกจากเตียง แล้วเผ่นออกจากห้องไปล้างหน้า
โอ้ว ซาร่าห์ - -"
เหตุที่สอง ราวๆปีก่อน
เตียงผมเลื่อนออกมาจากผนังแล้ว มีมุ้งกลมๆรูปร่างคล้ายๆกรวยครอบ บ้านผมเรียกมุ้งพจมาน
ตอนนั้นก็เช้าแล้ว แต่ยังไม่ตื่น หลับฝันดีมีความสุข
แล้วก็ต้องตื่น
ไม่มีอะไรหรอกครับ ลูกพี่ลูกน้องผมที่นอนอยู่ข้างๆมาสะกิด
"หืม.... อะไร" ตอบไปอย่างงัวเงีย คนจะนอน ยังเช้าอยู่เลย -"-
แล้วเขาก็สะกิดอีก
"อะไรเล่า" น้ำเสียงชักหงุดหงิด มีอะไรก็ว่ามาสิวะ -"-
แล้วก็สะกิดอีก
"อะไร!" คราวนี้ลืมตาแล้ว หันกลับไปมองหน้า
ไอ้น้องเวร คนจะนอน มาสะกิดอยู่ได้ ละเมอเรอะมึง - -!!!
จากสีหน้ามัน มันตื่นแล้ว กำลังมองตาผมอย่างหวาดๆ หนึ่งนิ้วชี้ชี้ขึ้นตรงไปยังเพดาน
ผมมองตามนิ้วนั้นไป
ซาร่าห์ครับ !!! =[]=
มันอยู่ตรงนั้น! ที่ผ้ามุ้ง! ตรงหน้าพวกเราเป๊ะ! สูงขึ้นไปเพียงเมตรกว่าๆ!
และที่สำคัญ มันอยู่ข้างใน!!!
...............
เอาไงล่ะครับ ค่อยๆขยับลงคนละข้าง ด้วยเกรงว่าถ้าขยับแรงไปพี่แกจะตกใจหล่นลงมาตาย
ไอ้ที่ตายน่ะพวกผมนะครับ ไม่ใช่มัน
ทุกวันนี้ แม้จะน้อยลง พวกมันยังตามรังควาญผมไม่เลิก
ทั้งที่ผมวางมือไม่ฆ่าพวกมันมาเป็นสิบปีแล้วนะ - -
ไม่ได้เอาม้วนหนังสือพิมพ์ตบ ไม่ได้กระโดดเหยียบ
ทำบุญอุทิศส่วนกุศล กรวดน้ำ
อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีกได้มั้ย =A=!!!
ขอแค่นี้น่ะได้มั้ย =A=!!! ขอร้องงงงงงงงง
............................................................................................
ขอจบการอภิปรายหัวข้อปีเตอร์น้อยคอยรักเพียงแค่นี้
ขอบคุณครับที่มาร่วมผจญปีเตอร์กับผม
สุดท้าย เนื่องจากนี่เป็นบล็อกแท็ก ผมจะขออนุญาตแท็คต่อ
คนแรกเลย NathPotter คิดถึงมากเลยเน้อ น้องสาววว
ส่วนนอกนั้น หลังจากได้บอกเจ้าตัวแล้วผมค่อยมาเพิ่มนะครับ
แล้วพบกันใหม่ กับบล็อคหน้า
เรื่องของกิน ของกิน แล้วก็ของกิน
เพียงแต่ คงเป็นของที่ไม่ค่อยได้กินกันเท่านั้นเอง
แล้วพบกันครับ
เซียร์
