ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง!

แว่วกลองรัวลั่นก้อง
ระทึกท้องนภาสรวง
ฟ้าคร่ำแผ่นดินครวญ
ร่ำระรวน ร้องระราน

แว่วทุกข์ลั่นฟ้ากว้าง
ประชาคว้างเคว้งโลกย์ธาร
ภัยนอกเข้าคืบคลาน
ภัยในสานเข้ามืดมน

ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง!

กลองศึกรัวลั่นแล้ว
กัมปนาทแกล้วเกริกชาวชน
เพลิงศึกโรจน์กมล
ภัยร้ายลนโรจน์นคร

กลองครวญเพราะชาติร่ำ
ปวงชนคร่ำด้วยใจรอน
ย่ำราษฎร์ไร้อาวรณ์
คุณากรจริยธรรม์

ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง!

ศึกโหมหักหาญชาติ
ประชาราษฎร์เข้าฟาดฟัน
วางเคียวจับดาบมั่น
ทิ้งพืชพันธุ์สู่สมรกาล

ศึกวอดปิยธรา
เพื่ออัปราแห่งหมู่มาร
เมืองวายอุดมการณ์
นครธารอธิปไตย

=====================

แปลกใจกันไหมครับวันนี้ที่เป็นกลอนแบบนี้ O_o"

เผอิญเกิดครึ้มอกครึ้มใจ ได้ฟังเสียงรัวกลองเปิดพิธีงานกีฬาที่เพื่อนส่งมาให้แล้วรู้สึกฮึกเหิมอย่างแรง =[]=b ถ้าใครเคยยืนอยู่กลางวงกลองชัยคงเข้าใจความรู้สึกผม มันสุดยอดจริงๆจอร์จ = =b!!

ผมแต่งเล่นๆ มั่วฉันทลักษณ์ อารมณ์หยุดก่อนจบ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะได้ต่อมั้ย *-*"

...น่าจะได้ต่อมั้ง?? เพราะมันโยงใยถึงเรื่องราวปัจจุบันที่กำลังติดตามพอดี :D

ฝากเอนทรี่พิลึกๆ ไว้อีกอันด้วยครับ ^ ^/